ตลาดน้ำดอนหวาย ชื่อนี้หลายคนคงรู้จัก โดยเฉพาะผู้ที่เคยลิ้มลองเป็ดพะโล้นายหนับที่ขึ้นชื่อ และถือว่า
เป็นพระเอกของตลาดน้ำดอนหวายที่ทำให้ใครต่อใครต้องเดินทางมาชิม จากที่เคยขายกันวันละไม่กี่ตัว ก็กลายมาขายวันละ
นับร้อยๆตัวในปัจจุบัน

ตลาดน้ำดอนหวาย

เมื่อราว 7- 8 ปีก่อน หรือราว พ.ศ 2542 – 43 หากใครได้ติดตามข่าวสารบ้านเมืองก็คงจะเห็นการเริ่มต้นความนิยมของ
ตลาดน้ำดอนหวายได้อย่างชัดเจน ว่ามาจากสื่อโทรทัศน์ที่มีโอกาสไปทำรายการและแนะนำรายการอาหารเมนูอร่อยของ
ตลาดดอนหวาย

หลังจากที่ออกอากาศไปไม่นาน ก็ยังมีรายการอื่นๆตามมาทำรายการกันไม่ขาดสาย จนตลาดน้ำดอนหวายเป็นที่รู้จักของคน
ทั้งประเทศ โดยที่ทางจังหวัดไม่ต้องออกแรงประชาสัมพันธ์แต่อย่างใด

จากจุดเริ่มต้นที่มีสื่อไปทำรายการสารคดีเชิงนิเวศน์ในช่วงนั้น ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศกำลังฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ หลังจาก
ประสบกับมรสุม ที่เรียกว่า IMF ทำให้สังคมไทยหันมานิยมดำเนินชีวิตแบบเรียบง่าย และใช้จ่ายอย่างประหยัด

ตลาดวิถีไทย
ตลาดน้ำดอนหวาย ซึ่งเป็นตลาดอาหารไทย และขนมไทยแบบดั่งเดิมได้เข้ามาในช่วงจังหวะนั้นพอดี จึงได้กับการตอบรับ
จากผู้คนอย่างรวดเร็ว จนเรียกได้ว่าดังเป็นพลุแตก คนที่มาเที่ยวต่างติดใจในรสชาติอาหารไทยที่มีอยู่หลากหลาย และขนม
ไทยนานาชนิด พร้อมกับได้อุดหนุนสินค้าเกษตรกรรมของท้องถิ่นในราคาแบบชาวบ้าน ทำให้เกิดกระแสปากต่อปาก

หากเปรียบเป็นว่าวก็ถือว่าปัจจุบัน ตลาดน้ำดอนหวายติดลมบนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สามารถพึ่งตัวเองได้อย่างสบายๆ โดย
ไม่ต้องให้ใครมาช่วยประชาสัมพันธ์ นักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างประเทศต่างให้ความสนใจกันมากมาย

นอกจากได้ลิ้มลองอาหารนานาชนิดและซื้อของฝากที่มีอยู่มากมายแล้ว ก็ยังมีโปรแกรมล่องเรือชมวิวทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำ
ที่ไม่ควรพลาด เพราะจะได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านที่อาศัยริมแม่น้ำท่าจีน ปลูกผักบุ้ง และผักที่ขึ้นบนน้ำชนิดต่างๆ เรียกได้
ว่าเกือบตลอดระยะทางที่เรือผ่าน เป็นการใช้พื้นที่หน้าบ้านให้เป็นประโยชน์ นั่งเรือผ่านไปก็จะเห็นชาวบ้านพายเรือเก็บ
ผักบุ้งเป็นระยะๆ เป็นการปลูกโดยไม่ต้องใส่ปุ๋ยหรือยาฆ่าแมลงใดๆทั้งสิ้น

ร้อนนี้หากใครกำลังคิดออกไปเที่ยวนอกเมืองที่ไม่ห่างจากกรุงเทพมากนัก และอยากเห็นภาพธรรมชาติที่เย็นตาเย็นใจ
พร้อมกับทานอาหารไทยๆแบบดั่งเดิมที่หาทานยากในที่อื่นๆแล้ว ก็อยากแนะนำให้มาที่ตลาดน้ำดอนหวาย แหล่งรวม
ของกิน ของฝาก ที่อาจต้องขนใส่รถกันเลยทีเดียว

อาหารแนะนำ
อาหารที่อยากแนะนำที่ตลาดน้ำดอนหวายก็ได้แก่ เป็นพะโล้นายหนับ (เขียนมาถึงตรงนี้แล้วก็น้ำลายไหล) ต้มเค็มปลาทู
หรือต้มเค็มปลาตะเพียนที่มีอยู่หลายร้าน ทั้งหัวทั้งก้าง เปื่อยยุ่ยจนทานได้ทั้งตัว นอกจากนี้ก็มีขนมจีนน้ำยากะทิ น้ำยาป่า
ห่อหมกปลาช่อนที่อร่อยถึงเครื่องถึงกะทิ และทอดมันปลากรายของแท้ไม่ได้ปนหรือผสมเนื้อปลาชนิดอื่นๆ

ส่วนขนมก็มีขนมไทยๆนานาชนิดที่รับประกันความอร่อยเกือบทุกร้าน ชนิดทานกันไม่หวัดไม่ไหว ยังไงก็อย่าชิมจนอิ่มท้อง
เสียก่อน เพราะจะทำให้ทานข้าวได้น้อยลง

ของฝาก
พวกของฝาก ของซื้อกลับบ้านก็มากมาย เช่นปลาแดดเดียว ปลาแห้ง ปลาย่างชนิดต่างๆ หรือคนที่ชอบเข้าครัวก็จะมีพวก
น้ำพริกแกงที่ตำกับมือ พึ่งทำกันใหม่ๆสดๆ เช่นน้ำพริกแกงเผ็ด แกงส้ม ฯลฯ ส่วนของฝากที่เป็นผลไม้ของท้องถิ่น ประเภท
มะเฟือง มะไฟ มะพร้าว ส้มโอ ที่นี่มีครบ มะพร้าวน้ำหอมก็ขึ้นชื่อและหอมจริงๆ ส้มโอนครชัยศรีก็อร่อยคุ้นลิ้นมานาน
แถมราคาถูกอีกต่างหาก พูดง่ายๆว่าหากมาเที่ยวที่นี่แล้วก็ควรเคลียร์ท้ายรถให้เรียบร้อยก่อนเดินทาง รับประกันว่าตอน
ขากลับท้ายรถไม่ว่างแน่

ล่าสุดที่ไปเที่ยวเมื่อเดือนมกราคม 2550 ปรากฏว่ามีร้านค้ารายอาหารเปิดใหม่กันมากมาย จากที่ขายตามทางเดินเมื่อปี
2544 ปัจจุบันได้ขยายไปอีกเป็นระยะทางที่ไกลมาก จนจุดที่จะเข้าตลาดดอนหวายสามารถเข้ามาได้หลายจุด อาจทำให้
คนที่เคยมาเที่ยวสับสนได้ ยังไงก็แนะนำว่า พยายามยึดเอาทางเข้าวัดดอนหวายเป็นหลักก็แล้วกัน หากลานจอดรถในวัดเต็ม
ก็ยังมีลานจอดรถของเอกชนรายอื่นๆอีกมากมาย จึงไม่ต้องกังวลเหมือนเมื่อก่อนที่ต้องจอดแอบตามริมทาง และตากแดดกัน
ครึ่งวันค่อนวัน

สิ่งที่อยากฝากไว้ในตอนท้ายก็คือว่า ตลาดน้ำดอนหวายมีผู้คนมาเที่ยวนับหมื่นๆคนในแต่ละวัน และยิ่งเป็นวันหยุดก็ยิ่งเพิ่ม
ปริมาณมากขึ้นไปอีก จึงควรวางแผนการเดินทางกันให้ดี แต่ถ้าเป็นไปได้แล้วก็ควรหลีกเลี่ยงเดินทางในวันหยุด

ตลาดน้ำดอนหวายอยู่ห่างจากวัดไร่ขิงประมาณ 3-4 กม.(คะเนด้วยสายตาขณะขับรถ) และเป็นวัดที่โด่งดังของจังหวัด
นครปฐม ที่คนเมืองหลวงรู้จักกันดี หากมีเวลาพออาจแวะทำบุญทำทานเพื่อเป็นศิริมงคลก่อนกลับบ้าน

ที่มาจาก : http://www.photoontour.com/gallery2/donwai/donwai.htm
” บทความจากเว็บไซต์โฟโต้ออนทัวร์ “

Hua Hin (Thai หัวหิน) is a famous beach resort town in Thailand, in the northern part of the Malay Peninsula, some 200 km south of Bangkok. It has a population of 84,883 in an area of 911 km², and is one of eight districts (Amphoe) of the Prachuap Khiri Khan province

History
In 1834, before the name Hua Hin was coined, some agricultural areas of Phetchaburi Province were hit by severe drought. A group of farmers moved southward until they found a small village that had bright white sands and a row of rocks along the beach. They settled here and gave it the name Samore Riang (Thai สมอเรียง), which mean rows of rock.

In 1921 the director of the state railway, Prince Purachatra, built the Railway Hotel close to the beach. King Prajadhipok (Rama VII) liked the place so much that he built a summer palace there. The palace was named Wang Klai Kang Won (‘Far from Worries’). It is now the full-time residence of His Majesty the King of Thailand. His Royal Highness Prince Krom Phra Naresworarit was the first member of the royal family to build a group of palaces at Ban Laem Hin, called Sukaves, and he give the name Hua Hin to the beach next to his palace.

In 1932 Hua Hin was part of Pran Buri district. In 1949 Hua Hin was promoted to be a district of Prachuap Khiri Khan province. After the building of southern railway, Hua Hin became the first and most popular beach resort of Thailand.

Hua Hin Town
Hua Hin Town (เทศบาลเมืองหัวหิน) is on the coast of Hua Hin District. With an area around 86.36 km², the town has 50,169 inhabitants. It is a popular beach resort getaway for Bangkok residents. The Railway Hotel, now more generally known as The Sofitel Hotel, is a famous old building which was used as The Hotel Pnom Phen in the film “The Killing Fields”.

Location
The district to the north is Cha Am. The district to the south is Amphoe Pran Buri.

Hua Hin Media
Hua Hin has a few local media, such as Thai newspapers, the English written Hua Hin Today Newspaper, the “Cable TV” channel in Thai, and a few magazines. Most written information visitors to Hua Hin would find, would be pampflets, flyers, free maps and other advertising materials for local hotels and real estate business’.

Ko Kret ( 13°54′31″N, 100°28′43″E) is an island in the Chao Phraya river, to the north of Bangkok, Thailand, and belongs to Amphoe Pak Kret. The island is only reachable by boat, usually from the Wat Sanam Nau Pier[1]. There are also boat tours around the island.

Ko Kret is the most famous place in Pak Kret, and its most popular tourist target. On the island there are several temples (wat), such as Wat Poramai Yigawat, Wat Phailom, Wat Saotong Thong and Wat Chimphi, as well as the OTOP Village, which serves as a market for local products and souvenirs. Other attractions include the dessert shop (Ran Khun Aew), Kret Buddha Garden, and a small bar.

The most notable icon of the island is the leaning chedi or Chedi Mutao, a pagoda in Wat Poramai Yigawat located at the north-eastern tip of the island. Monam Lai Wichit, the most beautiful terracotta product of the island, is also the symbol of the province Nonthaburi.

Many of the inhabitants are of Mon (also called Raman) origin, as is reflected in their architecture.

The island was created in 1722 when a navigation channel, Khlong Lat Kret, was dug to bypass a loop in the river, isolating a part of Pak Kred.

Retrieved from “http://en.wikipedia.org/wiki/Ko_Kret”

ข้อมูลทั่วไป :
..”อีสานเหนือ” แผ่นดินที่เต็มไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติป่าไม้มากมาย เป็นดินแดนเดียวที่มีความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ ด้วยว่าเทือกเขาอันยาวเหยียดนั้นเป็นแนวขุนเขาที่มีสัณฐาน ยอดตัดเรียบเกือบทุกลูกอย่างไม่น่าเชื่อ นับตั้งแต่ทิวเขาใหญ่ ภูเขียว ภูผาจิต ภูหอ เรื่อยไปจนกระทั่งถึง ภูหลวง โดยเฉพาะที่ “ภูกระดึง” จะมีสัณฐานบนยอดเขาตัดเรียบมากที่สุด”

อุทยานแห่งชาติภูกระดึง มีพื้นที่ครอบคลุม อยู่ในท้องที่ อ. ภูกระดึง จ. เลย ประกอบด้วย ภูเขาที่มีธรรมชาติ สวยงามมาก ที่ราบยอดภูกระดึง เป็นสังคมของพืชเมืองหนาว

การเดินทาง :
รถยนต์
จากเส้นทางหลวงหมายเลข 201 แยกซ้ายเข้าเส้นทางหลวงหมายเลข 2019 บริเวณกม.ที่ 276 ประมาณ 8 กม. ก็จะถึงที่ทำการอุทยานฯ

รถโดยสารประจำทาง
ลงรถที่บ้านผานกเค้า จ. เลย ติดต่อรถสองแถวเข้าไปที่ทำการอุทยานฯ ที่ร้านเจ๊กิม หรือลงรถที่ แยกภูกระดึง แล้วนั่งรถสองแถวประจำทาง เข้าไปยังที่ทำการอุทยานฯ

รถไฟ
จากสถานีขอนแก่น นั่งรถประจำทาง มาที่ผานกเค้า แล้วใช้วิธีเดียวกับ การเดินทาง โดยรถโดยสารประจำทาง

เครื่องบิน
ขึ้นเครื่องบินไปลงที่ขอนแก่น แล้วโดยสารรถต่อไปยังที่ทำการอุทยานฯ

ลักษณะภูมิประเทศ :
เป็นภูเขาหินทราย ที่มีพื้นที่ราบกว้างใหญ่ สลับกับเนินเตี้ยๆ ยอดภูกระดึงประกอบไปด้วย ป่าสนสลับป่าก่อ และทุ่งหญ้า มีพันธุ์ไม้ดอก ไม้ใบขึ้นอยู่ทั่วไปตามบริเวณน้ำตก ลำธาร และลานหิน

——————————————————————————–
ลักษณะภูมิอากาศ :
เย็นสบายตลอดปี อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 15 องศาเซลเซียส ในฤดูหนาวอากาศ หนาวเย็นมาก จนบางครั้งอุณหภูมิลดต่ำลงถึง 0 องศาเซลเซียส ช่วงฤดูฝน อากาศแปรปรวนบ่อยครั้ง มีหมอก และเมฆฝนลอยต่ำ ฝนตกชุก ทำให้เกิดภัยธรรมชาติบางประการเช่น ดินถล่มตามหน้าผาสูงชัน และน้ำป่าไหลรุนแรง ตามลำธารเชิงเขา

——————————————————————————–
พันธุ์ไม้และสัตว์ป่า :
มีหลายชนิด เช่น ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบเขา ป่าดิบแล้ง และป่าสนเขา มีพันธุ์ ไม้ดอกที่สวยงามออกดอกบานสะพรั่ง สลับกันไปในแต่ละฤดูกาล

เนื่องจากภูมิประเทศประกอบไปด้วยป่าไม้ ทุ่งหญ้า และลำธาร เป็นแหล่งอาหารที่สมบูรณ์ จึงมีสัตว์ป่า และนกหลายชนิด นอกจากนี้ ยังมีเต่าหายาก คือ “เต่าปูลู” หรือ “เต่าหาง” ซึ่งเป็นเต่าที่มีหางยาว อยู่ตามลำธารในป่า เขาระดับสูงของประเทศไทย กัมพูชา และลาว

ข้อมูลจาก : http://www.tourthai.com/province/loei/phu_kradung_t.shtml

**** เอารูปไปใช้ ขอเครดิตกลับมา http://www.sabuyphoto.coim บ้างนะครับ ****